Produkcję sztucerów podjęto na mocy ustawy sejmowej Sejmu Czteroletniego z dnia 8 października 1789 roku. Ustawa ta była później uzupełniana i przewidywała wyprodukowanie broni krajowej produkcji na potrzeby utworzenia czterech batalionów strzelców celnych, a następnie kolejnych podobnych, tworzonych przy batalionach pieszych wojska polskiego. Te nowe oddziały, zwane w armii polskiej strzelcami celnymi lub jegrami służące w piechocie wojska polskiego, miały być uzbrojone w nowy oraz bardziej skuteczny rodzaj broni strzeleckiej – sztucery z gwintowaną lufą. Umieszczony wewnątrz lufy gwint wprowadzający kulę w rotację sprawiał, że broń dalej niosła i była bardziej celna od broni gładkolufowej. Zanim zdecydowano się wprowadzić ją do użycia w czasie wojny, używali jej myśliwi do polowań na zwierzynę leśną. W okresie tym żadna armia na kontynencie europejskim nie była wyposażona ani w broń palną tego rodzaju, ani nie posiadała tego rodzaju jednostek strzelców. Oddziały tego typu szkolone były do walki w tyralierze i rażenia przeciwnika celnym ogniem z dużej odległości.