Sztucery wykorzystywane były bojowo podczas wojny polsko-rosyjskiej 1792 roku w obronie Konstytucji 3 maja oraz w insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku. Łącznie w owym czasie co najmniej 1000 żołnierzy pododdziałów strzelców polskich regimentów piechoty wyposażono w tego rodzaju precyzyjną broń z gwintowaną lufą.
Budowa broni thumb|700px|left|Schemat budowy sztucera kozienickiego. A – trzewik, B – szufladka na skałki, C – kolba, D – szyjka kolby, E – blacha zamka, F – kurek, G – szczęki kurka, H – panewka, I – celownik szczerbinkowy uchylny, J – lufa, K – muszka kulkowa, L – grzybek na pas, M – warkocz kabłąka, N – spust, O – śrubka regulacji spustu, P – przyspieszacz, R – kabłąk spustu, S – łoże kolby, U – stempel stalowy, X – zaczep na pas, Y – uchwyt stempla.
Twórcą broni był znany w I Rzeczypospolitej konstruktor broni palnej, a także twórca oraz zarządca kozienickiej fabryki broni, Andrzej Kownacki. W konstrukcji oraz formie karabin nawiązywał do wzorów niemieckich, pruskich, austriackich czy rosyjskich.