Karabin zaopatrzony był w podwójny celownik szczerbinkowy. Do broni dołączano stalowy stempel służący do dociskania kuli, zakończony cylindryczną mosiężną końcówką. Na jego środkowej części znajdowała się tulejka z antabką, służącą do zawieszania u pasa. Jego koniec umieszczany był na guzie umocowanym u spodu kolby. Broń nie była przystosowana do zakładania na lufę bagnetu ani kordelasa. Sztucer wykazuje duże podobieństwa w budowie do sztucerów niemieckich i pruskich. Broń jednak była solidnie wykonana i ergonomiczna.
Sztucer kozienicki mógł celnie razić wroga na dystansie 400–500 metrów, a wystrzelony pocisk osiągał prędkość początkową od 300 do 450 metrów na sekundę. Historycy szacują, że kozienicka fabryka broni wyprodukowała około 500 sztuk tej broni i pewną liczbę części, które nie zostały zmontowane.