w tym celu utworzył w Poznaniu lokalne struktury PPS–Lewicy, stając na czele Okręgowego Komitetu Wykonawczego partii. Od stycznia do marca 1928, a więc w okresie wyborów, przebywał w areszcie, a po zwolnieniu przeniósł się do Krakowa, gdzie 18 grudnia 1927 został członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS-Lewicy. W lipcu 1928 ponownie aresztowany i skazany w Poznaniu na rok twierdzy, a rok później w Bydgoszczy na 2 lata ciężkiego więzienia.

Alfred Brunon Bem często wykorzystywał swoje umiejętności oratorskie. Jego przemówienia porywały i dawały mu dużą popularność. Był uważany za głównego przywódcę komunistów w Poznaniu – jak wspominał inny przedwojenny działacz komunistyczny Jan Brygier: W Poznaniu komunistów nazywano bemowcami.

Działalność w ZSRR Z odbywania kary został czasowo zwolniony, po czym w listopadzie 1929 wyjechał do ZSRR. Tam używał nazwiska Alfred Stolarski lub Alfred Karłowicz. W Moskwie ukończył wszechzwiązkową szkołę partyjną (WPSz), po czym od marca 1930 do kwietnia 1931 był zastępcą kierownika sekcji bałkańskiej w Międzynarodówce Związkowej (Profintern). Od 1931 do 1936 był sekretarzem Międzynarodowej Organizacji Marynarzy i Robotników Portowych.