Pisywał też utwory dramatyczne (znamy dziś 4), wprowadzając do teatru jezuickiego język polski, uprzednio traktowany marginesowo. Jednocześnie w swojej twórczości podkreślał elementy wychowawcze ich treści.
Publikacje Aleksy cesarz wschodni, Poznań 1764 Apoloniusz Chrystusów rycerz, Poznań 1755 Konstantyn Wielki pierwszy chrześcijański cesarz, Poznań 1751 Niewinność zwycięża potwarzy, czyli Leo VI cesarz, b.m. i d.w. Pro institutione grammaticae E. Alvari oratio, Kalisz 1746 Pro scholis publicis studiorumque in illis ratione oratio, Poznań 1747 Tytus Japończyk, Poznań 1750 Widok Krolestwa Polskiego ze wszystkiemi woiewodztwami, xięstwy y ziemiami, monarchami y monarchiniami, iako też monarchow tychże y monarchin prawami, Rzeczypospolitey stanami y tychże stanow urzędami y uroczystemi, seymikow, seymu, senatu rad, związkow, okazywań, pospolitego ruszenia, sądow, skarbu, woysk, w pokoiu, y woynie zabawami. W krotkim zgoła, á rzeczywistym duchownego y swieckiego rządu opisie, rodowitym ięzykiem polskim szkolney polskiey szlachetney młodzi wystawiony. Przez X. Iana Bielskiego S.J. Poznań 1763 Zeyfadyn, król Ormuzu, Kalisz 1747
Przypisy
Bibliografia
Małgorzata Mieszek, Twórczość dramatopisarska Jana Bielskiego SJ (1714–1768), Łódź: Wydawnictwo UŁ, 2020, Analecta Literackie i Językowe. t.