Christopher Mathewson (ur. 12 sierpnia 1880, zm. 7 października 1925) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza.
Mathewson studiował na Bucknell University, gdzie grał w baseballowej, koszykarskiej i futbolowej drużynie uniwersyteckiej. Po ukończeniu pierwszego roku studiów, podpisał zawodowy kontrakt z Taunton Herrings, zespołem występującym w New England League. W 1900 przeszedł do Norfolk Phenoms z Virginia-North Carolina League, w którym uzyskał bilans W-L 20–2; po ostatnim zwycięskim meczu otrzymał ofertę z dwóch klubów National League, Philadelphia Phillies i New York Giants. W lipcu 1900 zdecydował się podpisać kontrakt z Giants, w którym zadebiutował w tym samym miesiącu. 15 lipca 1901 w meczu przeciwko St. Louis Cardinals rozegrał pierwszego w karierze, drugiego w historii klubu no-hittera.
W sezonie 1905 rozegrał drugiego w karierze no-hittera (13 czerwca w spotkaniu z Chicago Cubs), zdobył po raz pierwszy Potrójną Koronę, zwyciężając w trzech klasyfikacjach (31 W, 1,28 ERA, 206 SO) i wystąpił w trzech meczach zwycięskich dla Giants World Series, zaliczając trzy shutouty. W 1908 zdobył Triple Crown po raz drugi (37 W, 1.43 ERA, 259 SO).