Produkcja cukru, bawełny oraz zapoczątkowane w XVIII wieku wydobycie złota i diamentów sprawiały, że południowoamerykańska kolonia była głównym źródłem dochodów królewskiego skarbu.
Kiedy Hiszpanie i Portugalczycy rozpoczynali kolonizację Ameryk, rywalizowali tylko ze sobą. Sto lat później musieli już stawiać czoła rosnącym potęgom morskim Anglii, Holandii i Francji, a związane z tym znaczne osłabienie ich pozycji na morzu utrudniało nadzór kolonii. Dostrzegłszy znaczenie Brazylii dla polityki gospodarczej, gruntownych zmian w administracji kolonialnej, na fali ogólnonarodowych reform dokonał w I poł. XVIII wieku premier i główny doradca króla Józefa I markiz de Pombal. Jednak w powszechnym przekonaniu zmiany miały zbyt ograniczony zakres i zostały przeprowadzone zbyt późno aby powstrzymać nieuchronną dezintegrację, a ograniczony zbyt towarów jaki miał miejsce w wyniku utraty kontroli nad większością szlaków handlowych doprowadził do wykształcenia się amerykańskiego rynku wewnętrznegoM.C.Eakin, s.146-155.