Szyfr traci na bezpieczeństwie ze względu na złamanie podstawowej zasady Kerckhoffsa, czyli brak klucza.
Ulepszenia W 1553 Giovan Battista Bellaso opracował ważne rozszerzenie metody Trithemiusa, nazywane szyfr Vigenère’a. Bellaso dodał klucz. Metoda ta jest nieprawdziwie przypisywana Blaise’owi de Vigenère’owi, który opublikował podobny algorytm symetryczny w 1586.
Stosowanie Tablica zawiera w pierwszym wierszu litery alfabetu w oryginalnej kolejności, a następnie w każdym kolejnym wierszu litery alfabetu przesunięte o jedną kolejną pozycję w lewo. Cała tablica ma wymiary 26 × 26 (gdzie 26 to liczba liter w alfabecie łacińskim). Algorytm szyfru przewiduje, że w miejsce kolejnych liter tekstu jawnego podstawia odpowiednie litery z kolejnych wierszy tablicy. Po dojściu do ostatniego wiersza przechodzi się z powrotem do pierwszego wiersza. Każda litera tekstu jawnego jest więc zwiększana o liczbę pozycji wynikającą z aktualnego wiersza.
Bibliografia http://crypto-it.net/pl/proste/szyfr_trithemius.html?tab=0 Łamacze kodów : historia kryptologii / David Kahn; z ang. przeł. Barbara Kołodziejczyk.
Kategoria:Kryptologia Kategoria:Prywatność