Nie bez znaczenia pozostawała również bliska znajomość obdarowanych z ministrem finansów Antonio de Ataide.
Status prawny kapitanii Instytucja kapitanii zaadaptowana została z charakterystycznej dla późnego średniowiecza donacji i dostosowana do nowych potrzeb. W sensie prawnym ziemie pod bezpośrednim zwierzchnictwem korony stawały się dziedziczną domeną (senhorio), w której królewskie prawa były odtąd ograniczone do określonych atrybutów. W praktyce kapitan działał jako reprezentant monarchy () i posiadał nad mieszkańcami kapitanii określony w akcie nadania zakres królewskiej jurysdykcji. W jej skład wchodziło prawo do swobodnego obsadzania miejscowych urzędów i rozstrzygania spraw kryminalnych (z pewnymi wyjątkami), kapitan mógł również zakładać miasta i nadzorować wybory ich przedstawicieli.
W zamian obdarowywany był na własność sporą częścią ziemi (reszta przeznaczona była dla kolonistów), prawem do czerpania dochodów z rafinerii trzciny cukrowej, przynależała mu również większość podatków, która w normalnej sytuacji przypadłaby skarbowi. Król zachowywał monopol na handel brezylką, prawo do podatku od wszystkich wydobytych minerałów oraz wyznaczania urzędnika dbającego o interesy korony.