uzyskanie statusu uchodźcy, otrzymanie pomocy materialnej, czy umożliwienie dalszej migracji. Strategia unikania sprzeczności, godzenia – występująca w funkcji obrony tożsamości spójnej, pozytywnej, przyjmująca charakter tożsamości sytuacyjnej możliwej wówczas, gdy jednostka zna kody znaczeniowe obu kultur, które stosuje wybiórczo, adekwatnie do sytuacji. Strategia poszerzania kodu kulturowego – polegająca na indywidualnym i subiektywnym przypisywaniu określonej kulturze rzeczy uznawanych subiektywnie za dobre, przenoszonych z innej kultury. Strategia syntezy – polegająca na apelowaniu do wartości nadrzędnych łączących obie kultury. Ma to charakter wyboru pozytywnych wątków pochodzących z obu kultur i walki z negatywnymi ich przejawami, stanowiąc podstawę wykreowania pozytywnej i silnej, bo zracjonalizowanej tożsamości, mającej swe źródła w obu kulturach. Strategia separacji – polegająca na odrzuceniu nowej, obcej kultury, przyjmująca charakter całkowitej hermeneutyczności, nieprzemakalności kultury własnej, co skutkuje izolowaniem się i tworzeniem zamkniętych enklaw