Podczas gdy koronkę renesansową tworzy się poprzez łączenie gotowych motywów, snutki wykonuje się na płacie płótna, a ażury powstają po ukończeniu haftu, w efekcie wycięcia zbędnego materiału. thumb|Fragment snutki golińskiej wykonanej przez Zofię Talarowską, Golina 2013

Etap II W połowie XIX wieku snutki były powszechnie stosowane w Golinie jako ozdoby czepków, fryzek, koszul i zapasek. Na początku XX wieku ich zastosowanie zaczęło się zmniejszać, m.in. z powodu upowszechnienia haftu na tiulu, który był tańszy i łatwiejszy w wykonaniu.

W latach 1894–1945 rozwojem haftu snutkowego zajmowała się Helena Moszczeńska, ówczesna właścicielka Goliny. Organizowała naukę haftu dla miejscowych dziewcząt i wprowadzała nowe motywy zdobnicze. Z tego okresu zachowały się m.in. obrus ołtarzowy wykonany w 1940 roku przez siostry Banaszyńskie dla ks. Skrzydlewskiego, ówczesnego proboszcza w Poniecu, oraz obrusy wykonane przez mieszkanki Goliny i znajdujące się w miejscowym sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Helena Moszczeńska wykonywała hafty także po wysiedleniu przez hitlerowców do Opoczna.