Etap III Trzeci etap rozwoju haftu snutkowego rozpoczął się po 1945 roku. W wyniku wojny, przemian społecznych, reformy rolnej oraz migracji ludności ze wsi do miast liczba osób zajmujących się haftem snutkowym znacznie się zmniejszyła. Problemem był również ograniczony dostęp do materiałów potrzebnych do wykonywania haftu.
W październiku 1947 roku, z inicjatywy Wojewódzkiego Wydziału Kultury i Sztuki w Poznaniu oraz „Cepelii”, przy współpracy Wielkopolskiej Spółdzielni Przemysłu Ludowego, zorganizowano kurs haftów golińskich. Organizatorką techniczną była Jadwiga Muszalska, a kierowniczką fachową – miejscowa hafciarka Helena Bernasowska. Trzymiesięczny kurs ukończyło 51 uczestniczek.
Działalność instytucji państwowych i spółdzielczych przyczyniła się do organizacji produkcji i sprzedaży wyrobów wykonanych haftem snutkowym. Zainteresowanie haftem wielkopolskim doprowadziło również do organizacji kolejnych kursówCichowicz W, Haft wielkopolski i czepce wielkopolskie, „Konteksty. Polska Sztuka Ludowa” t. 3, z. 7, 8: 1949, s. 236. Prezes Samopomocy Chłopskiej w Gostyniu zorganizował w Rogowie kurs haftów wielkopolskich, w którym uczestniczyła grupa miejscowych dziewcząt. Zajęcia prowadziły Wawszczakowa i Antonina Chuda.