Działalność kursów i wsparcie instytucjonalne przyczyniły się do rozwoju ośrodka haftu snutkowego w Golinie, a „Cepelia” zajmowała się dystrybucją i promocją wyrobów w kraju i za granicąGlapa. A., Wielkopolski haft snutkowy, „Konteksty. Polska Sztuka Ludowa” t. 9, z. 4: 1955, s. 198-200.thumb|Ozdoby snutkowe wykonane przez Marię Krysztofiak, Golina 2013

Pod koniec XIX wieku haft snutkowy stosowano przede wszystkim do zdobienia elementów stroju, m.in. płóciennych i tiulowych czepców, zapasek, fartuchów, kryzików, chustek i koszul. Początkowo występował jako uzupełnienie haftu dziurkowanego, z czasem jednak jego motywy zaczęły zajmować większą część zdobionej powierzchni.

Z inicjatywy Heleny Moszczeńskiej haftem snutkowym zaczęto również zdobić bieliznę kościelną, serwety i obrusy. Po I wojnie światowej, wraz ze zmniejszaniem się zastosowania tradycyjnego stroju ludowego, haft snutkowy coraz częściej wykorzystywano do dekoracji tkanin użytkowych. Po II wojnie światowej stosowano go przede wszystkim do wykonywania serwet i obrusów.