thumb|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Wiktora Jana Wiącka Wiktor Jan Wiącek vel Wiktor Biliński pseud.: Kanarek, Czasza, Rakoczy (ur. 17 sierpnia 1919 w Miechocinie, data śmierci nieznana) – żołnierz Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Zbrojnych i Armii Krajowej, porucznik piechoty, cichociemny.
Życiorys Był synem Ludwika i Ludwiki z domu Sławek. Po ukończeniu gimnazjum i uzyskaniu matury w 1938 roku kontynuował naukę na kursie podchorążych przy 12 Dywizji Piechoty, po którego ukończeniu otrzymał w 1939 roku przydział do 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych.
We wrześniu 1939 roku służył w Ośrodku Zapasowym 12 Dywizji Piechoty, w 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych. Walczył z Armią Czerwoną pod Monasterzyskami, 19 września dostał się do niewoli. Po krótkim pobycie w łagrze został zwolniony i uciekł przez Węgry (22 listopada przekroczył granicę polsko-węgierską) do Francji, gdzie służył w 5 Małopolskim pułku ptrzelców pieszych i 6 Kresowym pułku ptrzelców pieszych 2 Dywizji Strzelców Pieszych na stanowisku zastępcy dowódcy plutonu. W marcu 1940 roku został przeniesiony do Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. W kampanii norweskiej walczył w bitwie o Narwik, został tam odznaczony Krzyżem Walecznych.