Polskie Towarzystwo Okulistyczne – lekarskie stowarzyszenie naukowe z siedzibą w Warszawie, założone w roku 1911 jako Towarzystwo Okulistów Polskich, zrzeszające okulistów realizujących swoje cele statutowe na terenie Polski (we współpracy ze stowarzyszeniami i instytucjami zagranicznymi).
Historia (1908–1939) thumb|100px|left|Kazimierz Bein thumb|100px|left|Bolesław Wicherkiewicz Za początek PTO bywa uważane utworzenie Warszawskiego Towarzystwa Okulistycznego. Powstało ono w roku 1908 z inicjatywy trzech lekarzy-okulistów z Instytutu Oftalmicznego: Kazimierza Beina (1872–1959), Bronisława Ziemińskiego (1860–1915), autora wydanej w roku 1909 książki Zarys okulistyki, spowinowacony z innym znanym profesorem-okulistą, Władysławem Melanowskim, Aleksandra Dobrzańskiego (1832–1918), lekarza i dzierżawcy uzdrowiska w Busku-Zdroju, który odegrał ważną rolę w jego rozwoju w okresie II RP (wraz z pediatrą, Szymonem Starkiewiczem).
W 1908 B. Ziemiński został wybrany prezesem założonego wówczas Polskiego Towarzystwa Okulistycznego dla Królestwa Polskiego. W 1921 utworzono Towarzystwo Okulistów Ziem Zachodnich w Poznaniu, którego zasięg obejmował Wielkopolskę, Śląsk i Pomorze.