Tworzenie organizacji o zasięgu ogólnopolskim zainicjowano w czasie XI Zjazdu Lekarzy i Przyrodników Polskich w Krakowie, w roku 1911. W ramach sekcji okulistycznej utworzono wówczas Towarzystwo Okulistów Polskich, a jego kierownictwo powierzono Bolesławowi Wicherkiewiczowi – założycielowi czasopisma „Postęp Okulistyczny”, wydawanego w latach 1899–1914 (wznowionego w roku 1923 jako „Klinika Oczna” przez Kazimierza Noiszewskiego). Do wybuchu I wojny światowej Towarzystwo nie zostało zalegalizowane przez władze zaborcze.
Po odzyskaniu suwerenności Polski Towarzystwo miało początkowo dwa oddziały – Oddział Warszawski (utworzony przez Warszawskie Towarzystwo Okulistyczne) i Oddział Poznański. W roku 1924, na XI Zjeździe Okulistów Polskich we Lwowie, ustanowiono „Klinikę Oczną” jako oficjalny organ PTO. Od XVII Zjazdu Okulistów we Lwowie (1937) w strukturze Towarzystwa znalazły się Oddziały: Krakowski, Lwowski i Wileński.
Przewodniczący PTO (1911– )