W 1585 podczas choroby cara jej brat Borys wysłał posłów do Wiednia aby omówić potencjalne małżeństwo Iriny z arcyksięciem austriackim oraz ich wspólne rządy po śmierci Fiodora. Car wyzdrowiał i wielokrotnie pobił brata swojej żony tuż po tym, gdy polski ambasador ujawnił szczegóły negocjacji rosyjsko-austriackich.
W 1590 towarzyszyła mężowi, który formalnie dowodził wojskami podczas ataku Rosji na Szwecję; Irina opuściła pochód w Nowogrodzie.
Na cześć Iriny miasto nad Wołgą nazwano Carycyn.
Rosnące wpływy Iriny i jej brata wiązały się z niechęcią innych rodów m.in. rodziny ostatniej żony cara Iwana IV Marii Nagoj. Borys zabezpieczył siebie i najbliższych poprzez kontakty w Anglii; co najmniej kilkukrotnie zwracał się o potencjalną ochronę u królowej Elżbiety I.
Car, wedle jednej z wersji przekazów źródłowych, wyznaczył Irinę na swoją następczynię. Według części historyków car dopuścił czasowe sprawowanie władzy przez Irinę po jego śmierci traktując je jako rozwiązanie przejściowe, które miało umożliwić objęcie tronu przez jej brata Borysa; jej samej polecił spędzić resztę życia w klasztorze.