W 1883 roku Janicki powrócił do Warszawy, gdzie zajmował się działalnością społeczną, dobroczynną oraz wydawniczą – zainicjował m.in. specjalistyczne czasopisma polskie „Zdrowie” oraz „Inżynieria i Budownictwo”. Był również czynny zawodowo, m.in. brał udział w komitecie zajmującym się kanalizacją miasta. Starał się załagodzić spory pomiędzy inżynierami oraz wypracować wspólną koncepcję skanalizowania Warszawy z uwzględnieniem różnych punktów widzenia. Popierał w nim projekty kanałów kanalizacyjnych brytyjskiego inżyniera Josepha Lindleya, a jednocześnie skłonił go do pewnych modyfikacji planów z uwzględnieniem wiedzy techników polskich, którzy znali lepiej lokalne uwarunkowania i problemy. Szeroką polemikę poświęconą tej problematyce opublikował w 1885 roku w „Gazecie Polskiej”.
W 1887 roku francuskie konsorcjum zaproponowało Janickiemu objęcie prac przy budowie Kanału Panamskiego, jednak odrzucił tę propozycję. Na krótko przed śmiercią Janicki otrzymał jeszcze od greckiego rządu propozycję nadzoru nad robotami Kanału Korynckiego, lecz z powodu stanu zdrowia nie wyraził na nią zgody.
Udzielał się w życiu kościelnym będąc w latach 1884 i 1885 prezesem Synodu ewangelicko-reformowanego.
Zmarł w Warszawie w 1888 i pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym (kwatera C-1-7) śp.