Rozbieżności dotyczą również opisanych miejsc, do których podróżowali wikingowie. Saga o Grenlandczykach mówi, że Eriksson zbudował obóz zwany Leifsbudir, z którego korzystali wszyscy późniejsi podróżnicy. Saga o Eryku Rudym wspomina natomiast o dwóch osadach: jedna z nich miała się znajdować w północnej części Winlandii o nazwie Straumfjord, a druga na południu w miejscu zwanym Hóp. Oznaczałoby to, że Winlandia nie była kolonią, ale całym regionem.
Niejasne i niezgodne opisy geograficzne zawarte w sagach, są prawdopodobnie skutkiem zawiłości i wypaczeń narosłych na przestrzeni dwustu lat, kiedy były przekazywane ustnie.
Winlandia Saga o Grenlandczykach zachowała się w XIV-wiecznym islandzkim manuskrypcie Flateyjarbók, ale uważa się, że została napisana w XIII wieku. Z kolei Saga o Eryku Rudym znajduje się w dwóch manuskryptach – Hauksbók (z XIV wieku) oraz Skálholtsbók (z XV wieku). Obie wersje nieco się od siebie różnią, ale uważa się, że to Skálholtsbók jest bliższy prawdy. Oznacza to, że jeszcze w XV wieku pamięć o Winlandii nie tylko pozostawała żywa, ale była aktywnie wykorzystywana w nowych pracach literackich i to kilkadziesiąt lat przed odkryciami Krzysztofa Kolumba. Wynikało to z tego, że Grenlandia, która była zasiedlana do końca XIV wieku, borykała się z brakiem surowców naturalnych.