Odległość od Europy sprawiała, że osadnicy np. po drewno wyruszali do Ameryki Północnej (prawdopodobnie do lesistego Marklandu identyfikowanego z Labradorem). Obecność wikingów na tym kontynencie potwierdziły wykopaliska dwojga norweskich badaczy Helgego i Anne Stine Ingstad w L’Anse aux Meadows na Nowej Fundlandii.
Pomimo tego, że obie sagi dość dokładnie opisują dzieje wikingów, ich wyprawy, relacje i krajobrazy odkrytych lądów, to jednak brak w nich odpowiedzi na najważniejsze pytania: gdzie dokładnie znajdowała się Winlandia i dlaczego nie została na stałe skolonizowana?. Przyczyn jest prawdopodobnie kilka, m.in. brak wystarczającej siły roboczej, niewystarczająca ilość żelaznych narzędzi, która dawała osadnikom przewagę nad tubylczą ludnością zwaną skrælingami. W owym czasie transport ciężkiego ładunku żelaza z Europy był zbyt niebezpieczny i ryzykowny, ze względu na zdradzieckie morza w pobliżu Winlandii.
Inną przyczyną zniechęcającą do jej kolonizacji, mogły być dwie wcześniejsze wyprawy, które zakończyły się w dramatyczny sposób. Sagi wspominają, że ekspedycja Thorfinna była wielokrotnie atakowana przez skrælingów, a wyprawa córki Eryka Rudego, Freydís, zakończyła się morderstwem jej towarzyszy. Dlatego w oczach Islandczyków ziemia ta mogła stać się przeklęta i w obawie przed nieszczęściem mogli nie chcieć jej zajmować.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Islandzkie utwory literackie Kategoria:Sagi