W okresie od 1 kwietnia 1916 do 30 czerwca 1918 r. był wikariuszem w parafii św. Marcina w Poznaniu, a od 1 lipca 1918 do 30 września 1920 r. w parafii św. Marcina Biskupa w Szkaradowie. W 1918 r. pełnił tę funkcję także w kościele Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej na Głównej – filii parafii św. Jana Jerozolimskiego za Murami w Poznaniu. Jednocześnie od 1916 r. był kapelanem wojskowym oraz szpitalnym. W latach 1916–1918 był kapelanem niemieckiego 7 Pułku Zapasowego Piechoty. W listopadzie 1918 r. został przewodniczącym Rady Chłopskiej i Żołnierskiej w Szkardowie. Tam też współzorganizował ochotniczy oddział powstańców wielkopolskich. W latach 1919–1920 był kapelanem 10 Pułku Strzelców Wielkopolskich (68 Pułku Piechoty). Uczestniczył w powstańczych walkach o Szubin w 1919 r. oraz w bitwie warszawskiej. W 1920 r. był prefektem żeńskiego gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim i wikariuszem w tym mieście oraz w Chojnicy i parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Kopanicy. 5 maja 1922 roku został administratorem parafii św. Antoniego Padewskiego w podpoznańskiej Starołęce (Małej) (od 1925 r. w granicach miasta Poznania), której ostatecznie 10 lipca 1933 r.