został proboszczem.
W 1922 roku podjął dodatkowe studia filologiczne oraz muzykologiczne na Uniwersytecie Poznańskim, na którym później także uzyskał dalsze stopnie naukowe. Doktoryzował się w 8 lutego 1926 roku na podstawie rozprawy dotyczącej twórczości Macieja Sarbiewskiego, po czym w 1932 roku otrzymał habilitację. Został w ten sposób pierwszym w Polsce docentem i wykładowcą średniowiecznej literatury łacińskiej. W 1928 roku został sekretarzem Komisji Teologicznej Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Był członkiem komitetu pierwszego zjazdu powstańców wielkopolskich o nazwie Zlot Obrońców Wielkopolski, Pomorza i Śląska, który odbył się 30 lipca 1937 r. w Poznaniu.
W trakcie niemieckiej okupacji współpracował w konspiracji ze Stronnictwem Narodowym oraz Narodową Organizacją Bojową. W wyniku zdekonspirowania starołęckiej grupy został aresztowany przez Gestapo 18 lipca 1941 roku. Podczas sesji wyjazdowej w Zwickau niemieckiego sądu w Poznaniu został skazany 14 maja 1942 roku na 5 lat więzienia za przygotowywania zbrojnego powstania przeciw Rzeszy. Więziono go w poznańskim Forcie VII, Wronkach, Zwickau, Rawiczu. Ostatecznie trafił do obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen, gdzie zginął 19 czerwca 1943 roku.