we Francji mieszkał, z niewielkimi przerwami, aż do 1946 roku. W latach 1909–1910 studiował pod kierunkiem Matisse'a. Od Gertrude Vanderbilt Whitney otrzymywał do końca 1915 roku miesięczne stypendium. Studiował oglądane w muzeach dzieła sztuki; był pod szczególnym wrażeniem obejrzanej w Luwrze rzeźby Umierający jeniec Michała Anioła. Począwszy od roku 1910 do 1930 Russell regularnie wystawiał swoje prace w najważniejszych salonach Paryża, w tym Salonie Niezależnych, Salonie Jesiennym i w Salon des Tuileries.
W 1911 roku na zajęciach z teorii koloru prowadzonych przez Ernesta Percyvala Tudora-Harta poznał Stantona Macdonalda-Wrighta. Spotkanie to wywarło ogromny wpływ na Russella i jego dalszą karierę artystyczną. Ich współpraca i wzajemna konstruktywna krytyka okazały się bardzo owocne. Obaj interesowali się przede wszystkim abstrakcyjnym wykorzystaniem koloru. Wspólnie wypracowali założenia abstrakcyjnego stylu, nazwanego przez nich synchromizmem, opartym na założeniu, że kolor można zaaranżować jak muzykę.