Zapoczątkowała liczne dzieła zgromadzenia (domy dziecka dla sierot, szkoły i kursy dla dziewcząt) oraz liczne placówki w: Wilnie (1924), Mysłowicach (1929), Łodzi (1930), Sokołowie Podlaskim (1931), Laurowie (1931), Komornikach (1936), Grabowie nad Prosną (1938) i Krakowie (1939). Podczas II wojny światowej była przynaglana przez konsula włoskiego do opuszczenia Polski. Nie godząc się z tą propozycją przebywała w Laurowie koło Wilna.
Po wojnie reaktywowała przerwaną działalność, otwierając w krótkim czasie 12 domów na zachodnich i północnych terenach Polski. Ostatnie lata swego życia spędziła w klasztorze w Pogrzebieniu. Zmarła w opinii świętości 30 sierpnia 1951 w Pogrzebieniu i tam została początkowo pochowana na tamtejszym cmentarzu. 26 kwietnia 1989 dokonano ekshumacji jej szczątków i przeniesiono je do grobowca pod krużgankami kościoła parafialnego św. Bartłomieja Apostoła w Pogrzebieniu.
Publikacje
Proces beatyfikacji thumb|250px|Grobowiec Laury Meozzi przy kościele w Pogrzebieniu Z inicjatywy Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych w Polsce powstał pomysł wyniesienia jej na ołtarze.