thumb|300px|Mapa starożytnego Bliskiego Wschodu pod koniec okresu starobabilońskiego (ok 1600 p.n.e.) z zaznaczonym położeniem królestwa Hana Hana – w II tys. p.n.e. starożytna kraina w północnej Mezopotamii, leżąca nad środkowym biegiem Eufratu. Jej nazwa pochodzi od plemion Hana (Hanejczyków), na wpół osiadłej ludności pochodzenia amoryckiego, która ją zamieszkiwała.
Jak wynika ze źródeł pisanych plemiona Hana zasiedlać musiały ten obszar jeszcze przed panowaniem Jahdun-Lima, króla Mari (1810–1794 p.n.e.), gdyż ten wspomina w swych inskrypcjach o pokonaniu siedmiu królów Hana i zaanektowaniu ich ziem. Ziemie te stały się częścią królestwa Mari, a tytuł „króla krainy Hana” włączony został do tytulatury królów Mari. Z listów odkrytych w archiwum w Mari, w szczególności tych pochodzących z okresu panowania Zimri-Lima (1774–1762 p.n.e.), wynika iż Hanejczycy odgrywali ważną rolę w armii królestwa Mari, biorąc udział w wyprawach wojennych władców Mari zarówno w północnej Mezopotamii jak i w Babilonii. Wydaje się, iż w tym okresie większość ludności Hana wciąż prowadziła tradycyjny, pasterski tryb życia, utrzymując swą plemienną organizację.