W 1762 r. p.n.e. królestwo Mari podbite zostało przez babilońskiego króla Hammurabiego. Po jego śmierci w 1750 r. p.n.e. Babilończycy utracili jednak kontrolę nad Mari i sąsiadującym z nim terytorium. W tym też czasie powstało niewielkie królestwo wokół miasta Terqa (wsp. Tell Ashara), położonego ok. 70 km na północ od Mari. We współczesnej literaturze fachowej królestwo to zwane jest królestwem Hana, jako że dwaj rządzący nim królowie nosili tytuł „król Hana”. Siedziba królewska i centrum administracyjne tego królestwa znajdowały się najprawdopodobniej albo w mieście Terqa, albo w mieście zwanym Biddah. Pod względem terytorialnym królestwo Hana zajmowało mniej więcej ten sam obszar, który wcześniej kontrolowało królestwo Mari. Królestwo Hana rozwijało się przez kolejne kilkaset lat, a okres ten zwany jest obecnie „okresem Hana”. Ze źródeł pisanych znamy imiona dziesięciu królów Hana panujących w tym okresie. Na podstawie pewnych wzmianek dotyczących mitannijskich królów Parattarny i Szausztatara zachowanych w tekstach z Terqi niektórzy badacze wnoszą, iż z czasem królestwo Hana dostało się pod kontrolę królestwa Mitanni. Zdaniem innych badaczy możliwe jest też jednak, iż Hana przez cały okres istnienia królestwa Mitanni pozostała królestwem niezależnym.