Kopalnia „Reden” – kopalnia węgla kamiennego w Dąbrowie Górniczej, działająca w latach 1796–1934Znana w okresie międzywojennym, wspomniana przez W. Broniewskiego w wierszu Zagłębie Dąbrowskie w zbiorze Troska i pieśń, 1932 (Wiersze, Białystok: Wydawnictwo „Łuk”, 1993, s. 71)..
Historia W 1785 przypadkowo odkryta została przez pasących bydło na gruntach starostwa będzińskiego, niedaleko wsi Dąbrowa, w pobliżu drogi ze Sławkowa przez Będzin do Czeladzi, wychodnia pokładu węgla kamiennego. Do 1796 w niewielkim zakresie eksploatowali ją dla własnych potrzeb będzińscy mieszczanie. Po wejściu tego obszaru w skład pruskiej prowincji Nowy Śląsk, otworzono kopalnię nadając jej imię ówczesnego dyrektora królewsko-pruskiego górnictwa hr. Redena. W latach 1796–1806 eksploatowana odkrywkowo kopalnia dawała ok. 20 000 korców węgla rocznie. W 1807 przeszła na własność francuskiego marszałka Lannesa, któremu nadane zostało reaktywowane i rozszerzone o niektóre tereny powiatu będzińskiego księstwo siewierskie. Następnie stanowiła własność państwową, a potem należała do utworzonego w 1876 Towarzystwa Francusko-Włoskiego Dąbrowskich Kopalń Węgla. Od 1817 nastąpiło zwiększenie wydobycia kopalni związane z uruchomieniem przy niej huty cynku „Konstanty”. Rozpoczęto równocześnie roboty głębinowe w sztolni Ulmana oraz zgłębiono dwa szyby.