Nad jednym z nich ustawiono w 1824 maszynę parową o sile 10 koni dla wydobycia węgla.
W 1836 kopalnia „Reden” zatrudniała 165 osób, w tym: 2 sztygarów, miercę węgli, dozorcę machiny parowej, ślusarza, 60 górników, 60 wozaków, 8 pomocników i 32 grabarzyH. Łabęcki: Górnictwo w Polsce. Opis kopalnictwa i hutnictwa polskiego pod względem technicznym, historyczno-statystycznym i prawnym, dz. cyt., s. 488.. W latach 80. XIX wieku najgłębszy szyb sięgał 240 metrów. Jednocześnie do końca XIX w. funkcjonowała w kopalni odkrywkaJ. Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich, s. 90.. Kopalnia doświadczana była częstymi pożarami. Zmniejszyła znacznie swą produkcję po pożarze w 1867. W 1912 zatrudniała 772 pracowników, którzy korzystali z łaźni z natryskami, kasy bratniej pomocy, a opiekę medyczną zapewniał im szpital św. WincentegoW. Starościak: 280 lat historii Dąbrowy Górniczej, dz. cyt., s. 36.
W 1934 zarząd Towarzystwa Francusko-Włoskiego Dąbrowskich Kopalń Węgla podjął decyzję o unieruchomieniu kopalni. W 1945 jej teren przyłączono do kopalni „Paryż”. Na terenie dawnej kopalni „Reden” znajduje się obecnie Park Hallera oraz Park Wodny Nemo.
Katastrofa w 1923 W nocy z 20 na 21 września 1923 doszło do pożaru i wybuchu gazu, wskutek czego śmierć poniosło 38 górników.