thumb|Mojżesz Majmonides, lekarz żydowskiego pochodzenia z XII wieku Etyka lekarska średniowiecza – ogół ocen i norm moralnych określających zachowanie lekarzy w średniowieczu.

W wiekach średnich duży wpływa na stan medycyny wywierało chrześcijaństwo.

Chrześcijańska Europa We wczesnym średniowieczu w chrześcijańskiej Europie medycyna nie należała do najważniejszych spraw, którymi zajmowały się społeczeństwa. Leczenie opierano na przesłankach empirycznych. Pogardzano natomiast naukami pogańskimi. Wczesnośredniowieczne przyrzeczenie świętego Jakuba nakazuje choremu iść po radę do „najstarszych gminy”. Tym z kolei każe się modlić i namaścić pacjenta olejem w imię Boże. Tak więc pomoc Boga i jego opatrzność widziane były jako główne czynniki odpowiadające za poprawę zdrowia chorego. Jednakże zobowiązująca do niesienia pomocy idea miłosierdzia rozciągała się również na chorych: im też trzeba było pomóc. Działań takich nie uważano wcale za bezinteresowne, gdyż wierzono, że nagroda za nie spotka ofiarującego w niebie. Kierując się tym rozumowaniem, fundowano przytułki przy klasztorach bądź parafiach. Tak więc w tym okresie wskazówki moralne tyczące się postępowania względem chorego wynikały z norm religijnych.