Sytuacja zmieniała się z upływem czasu. Pojawiały się ośrodki medycyny, które nie były silnie związane z duchowieństwem Kościoła katolickiego. Powstały szkoły medyczne, z których za najstarszą uchodzi prezentująca wysoki poziom szkoła lekarska w Salerno. Jednak i tam chrześcijaństwo pełniło ważną rolę. Przedstawiciel szkoły w Salerno Archimattheus zalecał pacjentom spowiedź przed wizytą lekarską. Uważał bowiem, że spowiadanie się chorego po spotkaniu z medykiem mogłoby wprowadzić go w opinię o niekorzystnym rokowaniu. Archimattheus widział też potrzebę, by lekarz przez rozmową z samym chorym porozmawiał z jego otoczeniem, by nabyć o nim wiedzę, zaimponować mu i pozyskać w taki sposób jego zaufanie.
Rozwój ośrodka w Salerno wiąże się z powstawaniem aktów prawnych normujących działalność lekarską. Konieczność posiadania zezwolenia na prowadzenie takiej działalności pojawiło się w kodeksach sycylijskich w roku 1140. Wydał je władca Sycylii, król Roger II. Uznano w nich, że wszyscy lekarze Królestwa Sycylii muszą wykazać się zaliczeniem egzaminu. Gremium oceniające stanowili profesorowie z Salerno, reprezentujący władze Królestwa Sycylii. Dzieło to kontynuował cesarz Fryderyk II Hohenstauf. Nie tylko rozszerzył on ich zasięg, ale także uszczegółowił, wydając własne kodeksy w latach 1231-1241.