Świat arabski Medycynę chrześcijan przewyższała w średniowieczu medycyna arabska. Jej przedstawicielem był Awicenna, żyjący na przełomie X i XI lekarz i wszechstronny uczony. Jego dzieła weszły w XII wieku do kanonu, na podstawie którego nauczano lekarzy na uniwersytetach. Medycyna świetnie rozwijała się w Kalifacie Kordoby, gdzie budowano szpitale. stanowiące nie tylko miejsca opieki nad chorymi, ale także uprawiania nauki.
W kulturze arabskiej żył również Majmonides, lekarz żydowski z XII wieku. Napisał on modlitwę, w której odżegnuje się od żądzy zysku, sławy, zaszczytów, prosi Boga o wzmocnienie swego serca, by mógł służyć bez różnicy ludziom biednym i bogatym, dobrym i złym, swym przyjaciołom, jak i nieprzyjaciołom. Zwraca też uwagę na ujrzenie w cierpiącym tylko człowieka. Prosi też o zaufanie chorych i aby słuchali oni jego zaleceń. Negatywnie odnosi się do „szarlatanów”, „radzących krewnych i przemądrych posługaczek”, uważając te osoby za straszne i uznając, że udaremniają dzieła Boga, sprowadzając śmierć. Prosi też o nieczułość na krytykę, łagodność i cierpliwość, gdyż obcuje z chorymi upartymi, skłonnymi do obrażania lekarza. Chce być „nienasycony w poznaniu”, ma świadomość swych braków w wiedzy i umiejętnościach.
Przypisy
Kategoria:Bioetyka