Warunkiem dopuszczenia do złożenia tejże był egzamin zdawany przed komisją najlepszych marsylskich lekarzy.

W XIII wieku Wilhelm z Saliceto ze szkoły w Salerno ujął swe poglądy w dziele Summa conservationis et curationis. Wzywał w nim między innymi do starannego badania tętna i „robienia przy tym miny poważnej”, co miało imponować laików i wywoływać w nich pożądane zaufanie. Miało ono wynikać również z dokładnej anamnezy. Zachęca wręcz do przedstawiania otoczeniu rokowania jako niepomyślnego, by w razie niepowodzenia terapii nie obwiniano leczącego. Choremu natomiast autor nakazywał podawać dobre rokowanie. Z drugiej strony polecał on też medykom nie przejmować się opinią osób głupich i niewykształconych, nie radzi nawet tłumaczyć im przyczyny choroby. Uważa, że przypisanie lekarzowi poufałości z takimi ludźmi zaszkodziło by jego wizerunkowi, a dostrzeżenie przez postronnych różnic w poglądach pomiędzy lekarzami mogłoby niekorzystnie wpłynąć na zaufanie do nich. Wilhelm podaje też, jak powinien wyglądać lekarz, by wydawać się mądrym (milczący, zamyślony, spoglądający w ziemię). Brzeziński dostrzega w tym pewne misterium, wymagające oprawy.