Na łamach tych periodyków dokonywał objaśnień etymologicznych słów w języku polskim, w swoich szczegółowych wywodach objaśniając ich pochodzenie (np. andrut, szponder, plant, kumpel, harnaś, naleśnik, sztama, bikiniarz, repasaż, hokus-pokus, stoper, cinkciarz, wodery, taras, framuga, Słowianie. Był recenzentem Słownika wyrazów obcych PWN, wydanego w 1978. Publikował także artykuły dotyczące poprawności języka. W tym kontekście w 1980 tak określił swoją działalność w tym zakresie:

Przygotował hasła encyklopedyczne Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN (współpracownik redakcji od 1962, stworzył ok. 300 haseł), Encyklopedii Katolickiej wydanej przez Katolicki Uniwersytet Lubelski i Towarzystwo Naukowe KUL oraz Powszechnej Encyklopedii Filozofii. Eugeniusz Słuszkiewicz był poliglotą, znał 30 języków. Poza ścisłym polem zainteresowań badawczo-naukowych zajmował się także paremiologią, etymologią.