– wobec zaostrzającego się kryzysu walutowego – domagał się pomocy dla zagrożonych bankructwem banków prywatnych ze strony Banku Polskiego, a następnie bezpośrednio ze strony państwa, co w znacznej mierze dzięki niemu udało się uzyskać.
Podczas I wojny światowej należał do Stronnictwa Polityki Realnej. Oprócz tego epizodu raczej nie angażował się politycznie, ale po zamachu majowym uważano go za zwolennika rządów piłsudczykowskich. Występował jednak przeciw forsowanej przez władze etatyzacji systemu bankowego, zwłaszcza przeciw wzrostowi roli Banku Gospodarstwa Krajowego. Pomimo niezgody z linią działań rządu został mianowany członkiem Komisji Opiniodawczej (przemysłowej) przy prezesie Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. Za ważny cel bankowości prywatnej uważał odbudowę kredytu długoterminowego, który odgrywał marginalną rolę w działalności bankowości prywatnej. Będąc prezesem Związku Banków w Polsce, myślał o podjęciu konkurencji z bankowością państwową na tym polu, plany te jednak okazały się nierealne. Po fuzji Banku Zjednoczonych Ziem Polskich z Bankiem Handlowym w Warszawie wszedł do rady nadzorczej tego ostatniego. W 1927 r. zmuszony był ustąpić z prezesury Związku Banków w Polsce w związku z ciężką i przewlekłą chorobą nowotworową. W 1928 r. odszedł też z rady Banku Polskiego.