oraz że królowie Paganu przejęli historie i legendy Pyu, jako swoje własne. W istocie, europejscy historycy w okresie rządów brytyjskich w Birmie byli nawet bardziej sceptyczni stanowczo odrzucając całą tradycję kronik dotyczącą wczesnej historii Birmy jako „kopie indyjskich legend zaczerpnięte z sanskryckich bądź palijskich oryginałów”, a historię Abhirajy jako daremną próbę birmańskich kronikarzy powiązania ich królów z Buddą. Historycy ci powątpiewali w starożytność tradycji kronik i odrzucali możliwość, aby jakakolwiek forma cywilizacji w Birmie mogła powstać dużo wcześniej niż przed 500 r. po Chr.
Bez względu jednak na prawdziwość historii Abhirajy, wyniki nowszych badań pokazują, że wiele miejsc, o których wspominają historie królów było rzeczywiście zamieszkanych nieprzerwanie przez co najmniej 3500 lat. Najstarsze zebrane jak dotąd dowody istnienia cywilizacji sięgają 11 000 r. przed Chr. Dane z wykopalisk archeologicznych wskazują, że już w II w. przed Chr. Pyu wybudowali systemy nawadniania wzdłuż mniejszych rzek środkowej i północnej części zlewiska Irawadi oraz założyli jedne z najwcześniejszych w Azji Południowo-Wschodniej ośrodki miejskie. W pierwszych wiekach naszej ery powstało kilka otoczonych murami miast i miasteczek, w tym Tagaung – według kronik miejsce narodzin pierwszego birmańskiego królestwa.