Analiza elementów architektury i sztuki dowodzi, że w IV w. po Chr. królestwo Pyu miało kontakt z kulturą Indii. Miasta-państwa miały swoich królów, pałace, fosy oraz masywne drewniane bramy, których było zawsze 12 (po jednej dla każdego znaku zodiaku) – jedna z trwałych zasad obowiązujących aż do czasu brytyjskiej okupacji. W VII w. po Chr. na najważniejsze spośród miast-państw Pyu wyrosło Śrikszetra. Chociaż pomiędzy VII w. a początkiem IX w. po Chr. zwiększały się ich rozmiary i skala politycznej organizacji, w IX w. nie powstało już żadne nowe liczące się miasto-państwo.
Według rekonstrukcji dokonanej przez G.H. Luce’a, tysiącletnie królestwo Pyu zaczęło chylić się ku upadkowi pod wpływem powtarzających się pomiędzy latami 50. VIII w. a 30. IX w. najazdów ze strony królestwa Nanzhao z Junnanu. Podobnie jak w przypadku Pyu, uważa się, że pierwotne ziemie Birmańczyków, zanim trafili do Junnanu, znajdowały się w dzisiejszych chińskich prowincjach Qinghai i Gansu. W latach 30. i 40. IX w., gdy ataki Nanzhao już znacznie osłabiły miasta-państwa Pyu, na zajmowanych przez nich terenach po raz pierwszy pojawiła się duża liczba birmańskich wojowników wraz z rodzinami, którzy osiedlili się w miejscu połączenia rzek Czinduin i Irawadi, prawdopodobnie w celu wsparcia sił Nanzhao w pacyfikowaniu otaczającego kraju.