W istocie, system nadawania imion wczesnych królów Paganu – Pyusawhtiego i sześciu pokoleń jego następców – był identyczny jak wśród władców Nanzhao, gdzie drugie imię ojca stawało się pierwszym imieniem syna. Kroniki datują panowanie tych wczesnych królów na między II a V w., współcześni historycy na między VIII a X w. (Według mniejszościowego poglądu prezentowanego przez Htin Aunga, Birmańczycy mogli przybyć na obszar dzisiejszej Mjanmy o kilka stuleci wcześniej, być może już na początku VII w. Najstarsze osadnictwo na terenie Paganu datowane jest za pomocą węgla 14C na ok. 650 r. po Chr. Zebrane dane nie rozstrzygają jednak, czy było to osadnictwo birmańskie (a nie kolejne miasto Pyu)).
Thant Myint-U podsumowuje: „Imperium Nanzhao obmyło się na brzegach Irawadi aby odnaleźć nowe życie w złączeniu z istniejącą oraz starożytną kulturą i aby stworzyć jedno z najbardziej imponujących małych królestw świata średniowiecznego. Z tego złączenia wyłonią się Birmańczycy oraz fundamenty współczesnej kultury birmańskiej.”
Wczesne królestwo Paganu thumb|Brama Tharabha w Paganie, jedyny pozostały fragment starych murów miasta. Główna część murów została wybudowana ok. 1020 r. po Chr., a ich najstarsze fragmenty ok. 980 r.