Konstanty Sacewicz (ur. 21 maja 1912, zm. 14 marca 1994) – polski duchowny protestancki, czołowy przywódca Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych Wyznania Ewangelicznego w Polsce (ZKCh), a następnie duchowny Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL (ZKE), prezes Rady (zwierzchnik) ZKE w latach 1975-1981, u schyłku życia duchowny Kościoła Zborów Chrystusowych.
Młodość Wychował się w Kobryniu w ówczesnym województwie poleskim. Nawrócenie przeżył w wieku 12 lat za sprawą działalności misyjnej swojego starszego brata Jerzego Sacewicza i 16 lipca 1933 przyjął świadomy chrzest przez zanurzenie. Od 1937 mieszkał w Sosnowcu, dokąd przeprowadził się do pracy w jednej z tamtejszych fabryk (późniejsza huta „Milowice”). Tam też włączył się do pracy tamtejszego zboru baptystycznego przy ul. Orlej, nie przyjmując jednak formalnego członkostwa we wspólnocie.
W czasie II wojny światowej, Sacewiczowie pozostali w Sosnowcu, gdzie pomimo zakazu władz okupacyjnych, organizowali od stycznia 1941, tajne nabożeństwa w języku polskim, w swoim mieszkaniu przy ul. Jasnej (obecnie ul. Władysława Warneńczyka).