Działalność w okresie Polski Ludowej Po wojnie był liderem Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych Wyznania Ewangelicznego w Polsce (ZKCh) w Sosnowcu i razem z wiernymi organizował odbudowę życia religijnego na tym terenie. 20 września 1950 Sacewicz został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa, podczas kuracji w Kudowie Zdroju. Było to efektem szeroko zakrojonej akcji wymierzonej w działaczy większości Kościołów ewangelikalnych w Polsce. Aresztowano wówczas wszystkich członków Rady Naczelnej ZKCh w tym między innymi prezesa Jerzego Sacewicza, brata Konstantego oraz wiceprezesa Bolesława Winnika i skarbnika Mikołaja Korniluka. W ramach akcji starano się wykazać szpiegowską i antypaństwową działalność członków Kościoła. W więzieniu Konstanty Sacewicz przebywał przez 6 miesięcy. W tym okresie ciężar odpowiedzialności za Zbór w Sosnowcu wzięła na siebie jego żona, Ksenia Sacewiczowa. Jednocześnie władzę w Kościele pod nieobecność prezesa ZKCh Jerzego Sacewicza przejął Paweł Bajeński, który po wyjściu z więzienia doprowadził do zwołania konferencji braterskiej w Inowrocławiu, gdzie wybrano następnie nowy zarząd Kościoła. Nowym prezesem został Paweł Bajeński, a sekretarzem Konstanty Sacewicz. Następnie doszło do włączenia ZKCh w struktury Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL.