Obok Johanna J. Winckelmanna i Giovanniego B. Viscontiego (1722-1784) zaliczany jest do twórców naukowej archeologii klasycznej. Wzorem tego pierwszego był nie tylko rzecznikiem rozwoju pogłębionych studiów nad idealizowaną starożytnością klasyczną, lecz (niewątpliwie pod wpływem Heynego) także wprowadzania do nich nowych metod badawczych, podjętych zresztą i rozwijanych przez jego ostatniego ucznia i biografa – Friedricha Gottlieba Welckera. Szczególne cechy osobowości zjednały mu przydomek "Pitagorasa Północy".
Do najważniejszych dzieł naukowych Zoegi należą: Nummi Aegyptii imperatorii, prostantes in Museo Borgiano Velitris (Roma 1787) De origine et usu obeliscorum (Roma 1797) Li bassirilievi antichi di Roma, incisi da T. Piroli (Roma 1808) [2 tomy] Catalogus Codicum Copticorum manuscriptorum qui in Museo Borgiano Velitris adservantu (Roma 1810) [wyd. pośmiertne] Ponadto był autorem pozostawionej w rękopisie, niedokończonej pracy o topografii Rzymu oraz kilku traktatów z zakresu archeologii klasycznej (przetłumaczonych i wydanych pośmiertnie przez Welckera): Georg Zoegas Abhandlungen (Göttingen 1817)
Uwagi