W 1840 został rektorem seminarium duchownego w Irkucku oraz przełożonym monasteru Wniebowstąpienia Pańskiego w tym samym mieście. Zorganizował budowę nowego gmachu seminaryjnego. Trzy lata później z powodu złego stanu zdrowia (zapadł na reumatyzm i zapalenie płuc po tym, gdy wpadł do wody przechodząc przez zamarzniętą Angarę) został zwolniony z pracy w szkole. W 1844 mianowano go przełożonym monasteru św. Makarego Żółtowodzkiego (eparchia niżnonowogrodzka), a osiem lat później – monasteru św. Cyryla Biełozierskiego w Kiriłłowie. W 1853 powierzono mu także obowiązki cenzora kazań wygłaszanych w cerkwiach w tymże mieście, a w 1854 – dziekana miejscowych parafii. W 1857 Święty Synod przeniósł go do monasteru św. Jerzego w Nowogrodzie, a następnie mianował dziekanem klasztorów w tymże mieście.
17 lipca 1860 został nominowany na biskupa jekaterynburskiego, wikariusza eparchii permskiej i solikamskiej. Chirotonia biskupia odbyła się 21 sierpnia tego samego roku w soborze św. Izaaka w Petersburgu. Po dwóch latach został ordynariuszem eparchii orenburskiej i uralskiej. Już na początku urzędowania znalazł się w konflikcie z miejscowym gubernatorem A. Biezakiem, będącym w sporze również z poprzednim biskupem orenburskim Antonim i starającym się o likwidację eparchii orenburskiej.