Konflikt ten został zażegnany, gdy biskup Warłaam zobowiązał się do zmniejszenia rocznych wydatków administratury z 10 tys. do 3 tys. rubli srebrem. We wszystkich parafiach eparchii polecił prowadzić kroniki, angażował się w działalność misyjną i utworzył w Orenburgu monaster Św. Ducha, którego mieszkańcy również mieli skupiać się na takiej aktywności. W 1866 założył towarzystwo opieki nad biednymi duchownymi i ich rodzinami. Prowadził ascetyczny tryb życia.
W 1866 przeniesiony na katedrę czernihowską, w 1868 otrzymał godność arcybiskupa. Uporządkował zarządzanie eparchią, które podupadło po śmierci jego poprzednika arcybiskupa Filareta, zwalczał przypadki nadużyć związanych ze spowiedzią i uporządkował miejscowe praktyki liturgiczne. W 1871 wskutek pogarszającego się od kilku lat stanu zdrowia odszedł w stan spoczynku i spędził ostatnie dwa lata życia jako mnich-zatwornik w monasterze Przemienienia Pańskiego w Nowogrodzie Siewierskim. Został pochowany w cerkwi św. Eliasza na terenie tegoż klasztoru.
Autor szeregu kazań drukowanych w wydawnictwach cerkiewnych oraz w odrębnych tomach, jak również nabożeństwa do św. Niła Sorskiego, którego otaczał szczególną czcią.
Odznaczony orderem św. Anny II (1852) i I stopnia (1865) oraz orderem św.