Interludium kontynentalne Cuzzoni spędziła zimę 1728–29 w Wiedniu na zaproszenie hrabiego Kinsky'ego, lecz pomimo wielkiego sukcesu nie została przyjęta przez operę, ponieważ domagała się zbyt wysokiej pensji. Później w 1729 roku śpiewała w Modenie i Wenecji i na jesieni tegoż roku Händlowski impresario Heidegger chciał zatrudnić zarówno ją, jak i Faustinę do nowej „Second Royal Academy”. Jednak Händel miał już ich dosyć, więc Cuzzoni udała się do Bolonii, Neapolu, Piacenzy i Wenecji w latach 1730–31 oraz Bolonii i Florencji znowu w następnym sezonie, kiedy, między innymi, śpiewała w operach swojego męża. Ich związek trwał dalej podczas sezonów karnawałowych w 1733 i 1734 roku, kiedy to zawitała do Genui.
Ponownie w Londynie W 1733 roku grupa angielskich arystokratów pragnęła założyć przedsiębiorstwo operowe rywalizujące z Händlowskim i Cuzzoni była jedną z pierwszych śpiewaczek, której złożono propozycję. Powróciła w kwietniu 1734 roku, dołączając do obsady opery Porpory Arianna a Nasso. W ramach tego przedsiębiorstwa, znanego jako „Opera of the Nobility”, śpiewała w czterech innych operach Porpory, a także w dziełach autorstwa Sandoniego, Hassego, Orlandiniego, Veraciniego, Ciampiego, pasticciu Orfeo, a nawet w wersji Händlowskiego "Ottone".