thumb|William Henry Fox Talbot, Widok bulwarów paryskich, odbitka na papierze solnym, 1843 thumb|David Octavius Hill, Robert Adamson, Elizabeth Johnstone, odbitka na papierze solnym z negatywu kalotypowego, 1843-1848 thumb|Henri Le Secq, Katedra Notre-Dame w Amiens, odbitka na papierze solnym z negatywu na papierze woskowanym, ok. 1852 thumb|Nadar, Alexander Dumas (ojciec), odbitka na papierze solnym, 1855 Odbitka na papierze solnym – pozytyw fotograficzny wykonany na papierze nasączonym roztworem soli kuchennej, a następnie uczulonym azotanem srebra. Odbitki takie wykonywano stykowo z negatywów papierowych (zwłaszcza kalotypowych) i szklanych, a naświetlanie odbywało się pod wpływem światła słonecznego. W latach 40. i w mniejszym stopniu w 50. XIX wieku papier solny był podstawową techniką, w której otrzymywano pozytywowe obrazy fotograficzne. Ok. 1853 roku zaczął być wypierany przez papier albuminowy, który z końcem dekady stał się dominującą techniką pozytywowąMike Ware, Salted paper print [w:] Encyclopedia of nineteenth-century photography, red. John Hannavy, New York 2008, s. 1239.Dusan C. Stulik, Art Kaplan, Salt print, Los Angeles 2013 (=The Atlas of Analytical Signatures of Photographic Processes) [na:] getty.edu, s.