Mikołaj (ur. w XIII wieku, zm. po 1339) – polski zakonnik rzymskokatolicki, dominikanin i inkwizytor.
Życiorys Pochodził z Kujaw. Nauki pobierał w szkole zamkowej w Brześciu Kujawskim, a następnie wstąpił do konwentu dominikanów w Płocku. W 1309 był lektorem w konwencie chełmińskim, a w nieustalonym bliżej czasie (między 1311 a 1317) sprawował funkcję przeora w Elblągu. Blisko współpracował wówczas z biskupem włocławskim Gerwardem (zm. 1323), któremu towarzyszył podczas jego wizytacji w pomorskiej części jego diecezji. Był świadkiem gwałtów i rozbojów dokonywanych przez krzyżaków podczas aneksji Pomorza Gdańskiego w 1309 i późniejszych wypraw na ziemie polskie, co spowodowało, że stał się ich zdecydowanym przeciwnikiem. W 1321 pozostawał w służbie króla polskiego Władysława Łokietka i na jego polecenie ogłaszał ekskomunikę rzuconą na zakon krzyżacki w Prusach przez sędziów papieskich za zignorowanie werdyktu w procesie inowrocławskim, nakazującym im zwrot Polsce Pomorza.