W 1331 sprawował funkcję przeora konwentu w Sieradzu. We wrześniu tego roku okolice Sieradza najechali krzyżacy, w związku z toczącą się wojną polsko-krzyżacką (1327-1332). Mikołaj próbował wówczas zapobiec grabieżom i mordom dokonywanym przez rycerzy zakonnych, apelując o litość do znanego sobie osobiście komtura elbląskiego Hermana von Oettingena, jednak bez skutku. Krzyżacy obrabowali wówczas i spalili także konwent i kościół dominikanów, mordując przy tym kilku zakonników. W latach 1338–1339 Mikołaj był lektorem w nieznanym nam klasztorze dominikańskim i przebywał w otoczeniu arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława. W lutym 1339 na powrót objął funkcję przeora sieradzkiego. Złożył bardzo obszerne zeznania przeciwko zakonowi krzyżackiemu wobec sędziów papieskich w tzw. procesie warszawskim w 1339. W aktach tego procesu został określony jako przeor sieradzki oraz inkwizytor Wielkopolski. Jego późniejsze losy nie są znane.
Bibliografia Polski słownik biograficzny, Tom 21, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976, s. 92.
Kategoria:Duchowni katoliccy Polski średniowiecznej Kategoria:Polscy przeorzy dominikańscy Kategoria:Polscy inkwizytorzy Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w XIV wieku