Wyglądają i zachowują się przy tym jak bracia, a scena nawiązuje do filmów braci Marx.
Specjalną pozycję w filmie zajmuje dyrektor opery, który wydaje się, że nie ma kontaktu z rzeczywistością, a jego wypowiedzi są mieszaniną jazgotu języka szwedzkiego, angielskiego i francuskiego.
W tym niemal surrealistycznym chaosie przedstawienie nabiera kształtów. Aktorzy i muzycy powoli akceptują metody Waltera i realizują jego pomysły. Pod koniec filmu, sukces przedstawienia staje się faktem. Po premierze, jeden z wcześniejszych przeciwników pomysłów Waltera, Olof (operowy Don Ottavio), w jednym z wywiadów stwierdza, że aktorzy i muzycy sami wykreowali przedstawienie, realizując własne pomysły. Wkład reżysera w spektakl ograniczył do roli administratora, a główną maksymę wypowiadaną przez Waltera przypisał sobie.
Po premierowym sukcesie nikt nie pamięta o Walterze, który w końcowej scenie filmu zostaje sam na scenie opery, leżąc na plecach w sztucznym bajorze wypełnionym wodą.
Obsada W rolach głównych wystąpili;
W partiach operowych śpiewali: Loa Falkman – Don Giovanni Elisabeth Erikson – Donna Elwira Iwa Sörenson – Donna Anna Gösta Zachrisson – Don Ottavio Grith Fjeldemose – Zerlina Rune Zetterström – komandor i Leporello