Reżyserowi przy pracy towarzyszy ekipa filmowa, której członkini jest zafascynowana jego osobą. Walter prywatnie okazuje się przeciwieństwem ideału, jaki kreuje w swojej pracy reżyserskiej, gdzie stara się, by aktorzy i orkiestra okazywali na scenie własne uczucia. Sam wydaje się ciągle uciekać od wrażliwych emocji, kierując się jedynie intelektualnie uzasadnionymi działaniami. Na scenie, pracując z dziećmi mającymi odegrać role porzuconego potomstwa Don Giovanniego, potrafi wyobrazić sobie ich tęsknotę za ojcem, prosząc, by chodziły po scenie nawołując rodzica. W tym samym czasie, gdy przebywające w teatrze dzieci Waltera wołają go, on ciągle stara się je uciszyć i każe im czekać, gdyż nie ma dla nich czasu.
Kilkukrotnie Walterowi ukazuje się Mozart przypominający repetytora Flemminga, częściej rozbawiony tym co widzi niż smutny czy strapiony. Podobieństwo Waltera, Flemminga i scenografa Fritza nie jest przypadkowe i rośnie w miarę upływu filmu. W jednej ze scen, gdy Walter próbuje uciec przed podnieconą recepcjonistką Mallą, wszyscy trzej na zmianę wchodzą i wychodzą przez podwójne drzwi, zamieniając się nakryciami głowy tak, żeby ostatecznie straciła orientacje kto jest kim.