Choć stworzony przez radę plan nie został początkowo zrealizowany, miał duży wpływ na kształt systemu wprowadzonego w 1948 przez rząd premiera Attleego. W 1928 zyskał ogólnokrajową sławę jako lekarz, który wyleczył króla z poważnej choroby układu oddechowego. W latach 1931-1937 był przewodniczącym Królewskiego Kolegium Lekarzy, głównej organizacji branżowej lekarzy internistów w Wielkiej Brytanii.

Eutanazja króla W nocy z 20 na 21 stycznia 1936 chory od wielu dni i pozbawiony już świadomości król Jerzy V był w stanie, z którego w ocenie lorda Dawsona nie dało się już wyjść, choć powolne umieranie mogło potrwać jeszcze wiele godzin. Dawson uważał, że zarówno w interesie stabilności państwa, jak i prestiżu monarchii, było możliwie szybkie zakończenie agonii króla, tak aby jego śmierć mogła zostać oficjalnie ogłoszona nazajutrz, w poważnych porannych gazetach. Bał się, że jeśli pozwoli królowi umrzeć naturalnie, to naród dowie się o tym ze znacznie mniej szanowanych przez elity popołudniówek. Kierując się tymi przesłankami, Dawson najpierw podał królowi dożylnie 0,75 grama morfiny, a wkrótce potem gram kokainy, co zgodnie z jego przewidywaniami doprowadziło do szybkiego zgonu monarchy.