Niezwłocznie po jego stwierdzeniu zadzwonił do swojej żony w Londynie (król umierał w wiejskiej rezydencji Sandringham House), aby zawiadomiła redakcję dziennika The Times.
Dawson utrzymywał do końca swojego życia, że choć król umarł w jego obecności, to stało się to zupełnie naturalnie. Bardzo szczerze opisał jednak prawdziwy przebieg wydarzeń oraz własną motywację w swoim ściśle prywatnym dzienniku. Informacja o eutanazji dostała się do opinii publicznej dopiero w 1986 roku, gdy dziennik Dawsona został wydany jako książka. Choć pierwsza biografia Dawsona ukazała się już w 1950, zaś jej autor wiedział o eutanazji, na życzenie wdowy po lordzie zataił tę informację.
Późniejsze lata Lord Dawson pozostał w służbie królewskiej także za panowania Edwarda VIII i Jerzego VI. Zmarł w marcu 1945 w wieku 80 lat.
Tytuły i odznaczenia W 1916 Dawson otrzymał Order Łaźni klasy Kawaler. W 1918 został Rycerzem Wielkiego Krzyża Królewskiego Orderu Wiktoriańskiego, co pozwoliło mu dopisywać przed nazwiskiem tytuł Sir. W 1919 otrzymał Order św. Michała i św. Jerzego klasy Rycerz Komandor. W 1920 został kreowany parem dziedzicznym jako baron Dawson of Penn. W 1926 został awansowany na Rycerza Komandora Orderu Łaźni, zaś w 1929 został honorowym członkiem Tajnej Rady.